Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί συντοπίτες, εκλεκτοί διοργανωτές,
Ως Πρόεδρος της Ένωσης Στρατιωτικών Λέσβου και ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΠΟΜΕΝΣ - της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Στρατιωτικών, ευχαριστώ τους διοργανωτές για την πρόσκληση στη σημερινή ημερίδα.
Για εμάς ως Ένωση και ως Ομοσπονδία, η σημερινή ημέρα έχει μεγάλη αξία. Έχει μεγάλη αξία γιατί μέσα από αυτή την ημερίδα, θα ακουστεί δημόσια, δυνατά και ξεκάθαρα, η εισήγηση της Ένωσης Στρατιωτικών Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου και η ομόφωνη απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΠΟΜΕΝΣ για τη στήριξη και θεσμική ανάδειξη της πρότασης με τίτλο «Σύγχρονοι Ακρίτες»: Θεσμοθέτηση «Αμετάθετου Παραμεθορίου» και Εκπαιδευτικά Μέτρα για τα Παιδιά των Ακριτών.
Αξιοποιώντας και τη σημερινή εκδήλωση, συνεχίζουμε την ανάδειξη του αιτήματος στους αρμόδιους φορείς και τη διεκδίκηση της υλοποίησής του στο προσεχές διάστημα.
Ο τίτλος της σημερινής ημερίδας, «Να ζεις στον τόπο σου», δεν είναι για εμάς τους στρατιωτικούς ένα απλό σύνθημα. Είναι ζητούμενο. Είναι δικαίωμα. Και, κυρίως, είναι ηθική και εθνική υποχρέωση της Πολιτείας απέναντι σε αυτούς που φυλάττουν Θερμοπύλες.
Για να κατανοήσουμε την πρότασή μας, πρέπει να γυρίσουμε πίσω στον χρόνο. Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η πρώτη γραμμή άμυνας των συνόρων ήταν οι Ακρίτες. Το κράτος τους παραχωρούσε γη και φορολογικές απαλλάξεις. Γιατί; Γιατί η ισχύς των Ακριτών πήγαζε από το γεγονός ότι υπερασπίζονταν τη δική τους γη, τα δικά τους σπίτια, τις δικές τους οικογένειες. Αυτό τους καθιστούσε ανίκητους.
Σήμερα, στην εποχή του αναθεωρητικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», η χώρα μας αντιμετωπίζει μια διαρκή, υβριδική απειλή στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Η απάντηση σε αυτή την απειλή δεν μπορεί να είναι μόνο τα εξοπλιστικά προγράμματα, τα Rafale και οι Belharra. Πρέπει να είναι πρωτίστως ανθρωποκεντρική. Χρειαζόμαστε μια συμπαγή, μόνιμη και αδιαπέραστη ανθρώπινη ασπίδα στα ακριτικά μας νησιά.
Η Ένωση Λέσβου και η ΠΟΜΕΝΣ εισηγούνται μια απόλυτα ρεαλιστική λύση, που είχε ισχύσει με παρόμοιο τρόπο το 1992, για να προσελκύσει υποψηφίους οπλίτες πενταετούς υποχρέωσης :
Τη θεσμοθέτηση του «Αμετάθετου Παραμεθορίου» για τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων που κατάγονται από την παραμεθόριο ζώνη –όπως το Αιγαίο, ο Έβρος, η Δυτική Μακεδονία– και επιθυμούν να υπηρετήσουν μόνιμα εκεί μετά την εκπαίδευσή τους.
Το πλάνο μας βασίζεται σε ένα ξεκάθαρο τρίπτυχο:
- Εθελούσια Παραμονή: Αμετάθετο κατόπιν επιθυμίας του ίδιου του στελέχους.
- Εντοπιότητα και Καταγωγή: Σύνδεση της υπηρεσίας με τη μόνιμη οικογενειακή εστία.
- Επιχειρησιακή Ετοιμότητα: Ποιος ξέρει καλύτερα το ανάγλυφο, τα μονοπάτια και τις ιδιαιτερότητες της Λέσβου από ένα στέλεχος που γεννήθηκε και μεγάλωσε εδώ;
Αυτό αγγίζει τον πυρήνα της ανθρώπινης φύσης. Εκεί που ο στρατιωτικός έχει το σπίτι του, εκεί που χτίζει την περιουσία του και μεγαλώνει τα παιδιά του, εκεί έχει και το μέγιστο, το αδιαπραγμάτευτο κίνητρο να πολεμήσει και να προστατεύσει την Πατρίδα. Ο στρατιώτης παύει να είναι ένας προσωρινός επισκέπτης με μια βαλίτσα στο χέρι. Γίνεται ο μόνιμος, ισόβιος θεματοφύλακας της περιοχής.
Παράλληλα, για να θωρακίσουμε την οικογένεια, προτείνουμε δεσμευτική ρήτρα υποχρεωτικής συνυπηρέτησης. Αν δύο σύζυγοι υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις ,στα Σώματα Ασφαλείας ή στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, η εντοπιότητα του ενός να εξασφαλίζει αυτόματα και χωρίς γραφειοκρατία την άμεση μετάθεση του άλλου στην ίδια ακριτική περιοχή.
Σκεφτείτε πόσο ισχυρό κίνητρο είναι αυτό για τους νέους της Λέσβου, της Λήμνου, του Έβρου. Αν ξέρουν ότι μπαίνοντας στις Στρατιωτικές Σχολές (τη ΣΣΕ, τη ΣΜΥ, τη ΣΜΥΝ) ή κατατάσσοντας ως ΕΠ.ΟΠ. και Ο.Β.Α., θα μπορούν να ζήσουν, να δημιουργήσουν οικογένεια και να προκόψουν στον τόπο τους, θα έχουμε πετύχει ένα ισχυρό πλήγμα ενάντια στη δημογραφική συρρίκνωση και τη φυγή των νέων από τα σύνορα.
Όμως, η πρόταση αυτή δεν είναι ολοκληρωμένη αν δεν κοιτάξουμε στα μάτια τα παιδιά των κατοίκων της παραμεθορίου. Είναι επιβεβλημένο η Πολιτεία να αποκαταστήσει μια ιστορική αδικία και να επαναφέρει τα ευεργετικά εκπαιδευτικά μέτρα που καταργήθηκαν αδικαιολόγητα το 2008 με τον Νόμο 3648. Αναφέρομαι στην παλαιά «Ειδική Κατηγορία Παραμεθορίου» για την εισαγωγή στα παραγωγικά στρατιωτικά ιδρύματα.
Προτείνουμε μια νέα ειδική ποσόστωση θέσεων στις Στρατιωτικές Σχολές για τα τέκνα των μόνιμων στελεχών και κατοίκων της παραμεθορίου, ή την ενσωμάτωσή τους ως υποκατηγορία στο υφιστάμενο πλαφόν του 35%.
Σύμφωνα με το Άρθρο 11 του Νόμου 3648/2008, θεσπίστηκε ειδική ποσόστωση έως 35% για την εισαγωγή στις Στρατιωτικές Σχολές (ΑΣΕΙ-ΑΣΣΥ), η οποία προορίζεται αποκλειστικά για ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, όπως οι πολύτεκνοι και οι τρίτεκνοι, με στόχο τη δημογραφική στήριξη της χώρας. Ωστόσο, η Πολιτεία οφείλει να αναθεωρήσει την προσέγγισή της και να αναγνωρίσει ότι η «Ειδική Κατηγορία Παραμεθορίου» δεν αποτελεί ένα στενά γεωγραφικό κριτήριο, αλλά ένα καίριο δημογραφικό και εθνικό κριτήριο. Η ερήμωση των ακριτικών περιοχών και η ανάγκη συγκράτησης του νεανικού πληθυσμού σε αυτές συνδέονται άρρηκτα με την επιβίωση του ελληνικού στοιχείου στα σύνορα· επομένως, η ένταξη των παιδιών της παραμεθορίου σε αυτή την προστατευτική ποσόστωση δεν θα αποτελούσε τοπικιστικό προνόμιο, αλλά μια συνταγματικά ανεκτή, δίκαιη και αναγκαία δημογραφική παρέμβαση για την εθνική θωράκιση της χώρας.
Κυρίες και κύριοι,
Ανακεφαλαιώνοντας, η πρότασή μας, η οποία βασίζεται σε μέτρα που είχαν υιοθετηθεί στο πρόσφατο παρελθόν, στοχεύει στην ολοκληρωμένη θωράκιση και ενίσχυση της παραμεθορίου, επιτυγχάνοντας την επιχειρησιακή της αναβάθμιση με την προσέλκυση και μόνιμη παραμονή ακριτών στις Ένοπλες Δυνάμεις και τη δημογραφική και κοινωνική της στήριξη μέσω της συνυπηρέτησης με συζύγους του ευρύτερου δημόσιου τομέα για τη δημιουργία οικογενειών στα νησιά μας.
Η αναβίωση του θεσμού των Ακριτών δεν είναι μια συνδικαλιστική διεκδίκηση. Είναι μια εθνικά επιβεβλημένη, στρατηγική επιλογή.
Με την υιοθέτηση αυτής της πρότασης, εκμηδενίζεται το τεράστιο οικονομικό κόστος των συνεχών μετακομίσεων για τις οικογένειες, συγκρατείται ο πληθυσμός στα σύνορα και ενισχύεται στο μέγιστο η αμυντική μας ισχύς.
Οι «Σύγχρονοι Ακρίτες» δεν ζητούν χάρες. Ζητούν τα θεσμικά όπλα για να ριζώσουν, να δημιουργήσουν και να υπερασπιστούν τη γη των προγόνων τους.
Σας ευχαριστώ.
Σταμάτιος Κατσαμπής
